พูดจาภาษาหนึ่ง

สวัสดีกันอีกเช่นเคยค่ะ…วันนี้ต๊กกะใจกับใบแจ้งค่าบริการ ค่าโทรศัพท์มือถือออออ ของผู้ให้บริการรายหนึ่ง (ไม่บอกละกัน…อ่านไปเรื่อยๆจะรู้เองว่าหมายถึงใคร) ในใบแจ้งได้บอกถึงค่าบริการของเดือนสิงหาคมว่า ต้องชำระเป็นจำนวนเงิน “750 บาท”(มีเศษสตางค์นิดหน่อย)  ซึงโปรโมชั่นที่ใช้อยู่นี่อยู่ในส่วนของ ZAD (รู้แล้วใช่มั้ยคะว่าหมายถึงใครเอ่ย)

เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่าดันทะลึ่งอยากเปลี่ยนโปรใน ZAD  เลยโทรไปเบอร์ 1678 แล้วสอบถามพนักงานที่รับสายว่า ZAD มีโปรโมชั่นอะไรบ้าง(ในช่วงนั้น) พนักงานที่รับสายเป็นผู้ชายค่ะ เค้าก็แจกแจงรายละเอียดมาหมด จนมีอยู่อันนึงที่เค้าบอกว่า แบบเหมาจ่าย 6 เดือน 599 บาท (ไม่รวม vat.) โห ไอเราก็คิดสิว่าทำไมมันถูกอย่างนี้ เลยไม่แน่ใจ ก็เลยถามย้ำๆกะคนนี้ไปสามสี่รอบเพื่อความแน่ใจ จึงได้ความว่า เหมาจ่าย 6 เดือน 599 บาท (ไม่รวม vat.) โทรฟรีตั้งแต่ตีห้าถึงห้าโมงเย็น นอกเวลาเสียค่าโทรเพิ่ม ใบแจ้งค่าบริการจะเก็บรอบแรก 599 บาท (ไม่รวม vat.) บวกกับค่าโทรและค่าบริการเสริมต่างๆ(ถ้ามี) และเดือนถัดไปจะตัดเป็นเดือนละ 100 บาท เหอๆ เลยตัดสินใจเปลี่ยนทันทีค่ะ

ต่อมาพอใบแจ้งค่าบริการมาถึงในรอบแรก ก็เห็นค่าใช้บริการตามจริง และตามที่พนักงานคนนั้นได้บอกไว้ เลยไม่คิดอะไร พอมาถึงรอบสองนี่แหล่ะค่ะ 750 บาท อ้าว!ไหนบอกว่าเดือนถัดไปเป็นเดือนละ 100 บาทงัย ไหงมา 750 บาทง่ะ เลยดูตรงค่าโทรตามจริง โอ้วแม่เจ้า โทรเองจริงๆยังไม่ถึงสองร้อยด้วยซ้ำ แล้ว 750 บาทมาจากไหนง่ะ….เลยนึกถึงตอนที่คุยกับพนักงานคนนั้นตอนเปลี่ยนโปร เลยคิดว่าเค้าบอกผิดแน่ๆเลย โห!!!!แล้วเล่นบอกผิดซะหมดทุกอย่างเลยนะเนี่ย เราเองเลยซวยไป สองเดือนจ่ายไปเกือบ 1,500 บาท ทั้งๆที่ค่าโทรตามจริงยังไม่ถึงเลยอ่า

เฮ้อ…แล้วในเว็บนะคะ ก็มีแต่ ZAD โปรใหม่ แต่โปรอันอื่นๆไม่มีบอก (เอาเฉพาะของ ZAD นะคะ) เลยไม่รู้ว่ามีโปรไหนมั่ง แต่ไม่ได้โทษบริษัทนะคะ ที่อยากติมากคงเป็นพนักงานที่รับสายวันนั้นมากกว่า ว่าทำไมมาบอกโปรแบบผิดๆทำให้เราเองเสียเงินไปเปล่าๆ ทั้งๆที่ตัวเราเองก็ถามย้ำแล้วย้ำอีกอยู่หลายครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่ไหงกลับกลายมาเป็นแบบนี้  …ไม่น่าทะลึ่งเปลี่ยนเลยเนอะ….อิๆ

สวัสดีค่ะ..ต้องขอเลื่อนภาคต่อของการไปเที่ยวชัยนาทไว้ก่อนนะคะ (แต่ลงให้แน่ค่ะ) ตอนนี้ขอลงเรื่องนี้ก่อนค่ะ “สะพานลอย” อ๊ะๆแปลกใจมั้ยคะ ว่าพูดถึงเรื่องสะพานลอยทำไม ลองมานึกๆกันสิคะว่าบนสะพานลอยมีอะไรบ้าง “มีรั้ว” อืม…เป็นคำตอบที่สุดยอดจริงๆ แหะๆ บอกเลยละกันค่ะ จะมีคนมานั่งทำมาหากินอยู่บนสะพานลอยงัยคะ หรือภาษาปากเรียกว่า “ขอทาน” นั่นแหล่ะค่ะที่จะพูดถึง เพราะว่าเห็นหลายๆที่แล้วมักจะมีมาอยู่เรื่อยๆนะคะ บางทีก็อยู่ตรงนั้นเป็นที่ประจำไปเลยก็มี บางทีก็มาๆหายๆ พอดีเห็นตลอดน่ะค่ะ (บทความนี้ไม่ได้ดูถูกคนที่ทำมาหากินในอาชีพนี้แต่อย่างใดนะคะ) จะมีบางคนเท่านั้นแหล่ะที่ทำตัวไม่ค่อยดี ดูแล้วไม่เหมาะสม เอ๊ะยังงัย!!

 ปกติแล้วจะเอาเหรียญใส่ให้ตลอดค่ะ แต่ต้องดูลักษณะของการมาขอด้วยนะคะ ลักษณะของการมาขอที่ว่านี่ (เอาที่เคยเจอนะคะ)มีดังต่อไปนี้ค่ะ (แหะๆ…เป็นการเป็นงานไปเลยแฮะ…มีเป็นข้อๆด้วย)

1. ถึงแม้จะพิการตาบอดมานั่งร้องเพลง อันนี้ให้ค่ะ เพราะถือว่าเค้าไม่ได้มาขอฟรีๆ
2. ส่วนใหญ่ถ้าพิการแขน ขา ตา ก็ให้เกือบหมดค่ะ
3. ไม่พิการแต่มายืน/นั่งร้องเพลง เล่นดนตรีให้ฟัง ให้อีกเหมือนกันค่ะ
4. เดินมาขอตูดื้อๆเลย อันนี้ไม่ให้ แง่งๆเด๋วกัดมือขาดเลย- -*
5. เดินมาทำทีว่าจะขอเงินแต่ว่าจะอ้างเรื่องนู้นเรื่องนี้ก่อนว่าทำไมถึงต้องมาขอเงิน เช่น ขอเงินเป็นค่ารถกลับบ้าน , ขอเงินเป็นค่ารถกลับบ้านต่างจังหวัดเพื่อจะกลับไปหาลูก และอื่นๆอีกจิปาถะ ในส่วนนี้แล้วนะคะ อะแฮ่ม!ต้องดูเป็นกรณีไปค่ะ ไม่ใช่ว่าจะให้ซะทั้งหมด และไม่ให้ซะทั้งหมด ดูว่าน่าเชื่อถือมั้ย(แต่จริงๆแล้วก็ดูไม่เป็นหรอกค่ะ…คนไหนน่าสงสารก็ให้ง่ะ..เหอๆ)
6. ส่วนรายนี้สุดยอดแห่งวงการนี้มากเลยค่ะ เป็นป้าคนนึง แกชอบเดินแถวหน้าเดอะมอลล์บางกะปิ หรือไม่ก็หน้ารามฯ แล้วเหยื่อของป้าคนนี้คือคนที่ยืนรอรถเมล์นั่นเอง ป้าเค้าจะเดินเข้าไปแล้วพูดว่า (จำได้แม่นเลย) “หนู รถเมล์สายไหนไปสำโรงบ้าง” อ๊ะ เราก็ตอบไปด้วยความหวังดี เสดแล้ว ป้าคนนี้ก็พูดขึ้นมาอีกว่า “งั้นป้าขอเงินหน่อยได้มั้ย ป้าจะขึ้นรถไปสำโรง ป้าไม่มีตังเลย” อ๊ะ เราก็ให้ไปด้วยความหวังดีเช่นเคย แล้วต่อมาไม่นานนัก ก็มาเจอป้าคนนี้อีกแล้วคับทั่น ไรเนี่ย!ป้า ป้ายังไปไม่ถึงสำโรงอีกหรอเนี่ย หลายวันแล้วนะป้า ป้าแกยังคงมาเดินวนเวียนขอเงินไปสำโรงอยู่เรื่อยมา…เหอๆ
7. รายต่อมาเป็นแม่ลูก กราบขออภัยจริงๆค่ะ ดูอายุของแม่ไม่ออก เหอๆ เลยไม่บอกอายุไม่ได้ แต่เด็กก็โตพอสมควรแล้วล่ะค่ะ น่าจะประมาณซัก 7-8 ขวบได้ หรืออาจมากกว่านั้น แต่ไม่น่าจะน้อยกว่านี้ เกิดอะไรขึ้นกับแม่ลูกคู่นี้ทราบมั้ยคะ หึๆ ครั้งแรกที่เจอสองแม่ลูก ก็ให้เงินไปตามปกตินะคะ ไม่ได้คิดอะไร ครั้งต่อมา เจออีกแล้ว! ก็ให้ค่ะ(เหมือนเดิม) ครั้งต่อมา เลิกให้เลยค่ะ เพราะคุณลูกดันไปย้อมสีผมซะทองอร่ามเล้ย ฮึ่ม! ขนาดตูยังไม่เคยควักเงินตัวเองย้อมเลยนะเนี่ย แล้วนี่อะไรเนี่ย!!! เอาเงินไปย้อมผม แทนที่จะเอาเงินไปซื้อข้าวกิน โหคนเราทำไปได้…ไม่กี่วันต่อมา เจออีกแร้วววว….คราวนี้ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่สีทอง แต่ย้อมกลับแล้วเป็นสีดำ แหม…สองแม่ลูกนี่รวยจั๊ง ตอนหลังเจอก็ไม่ให้อีกเลยค่ะ เสียรม
8. ข้อนี้เอาไว้ให้คนอื่นๆมาบอกเล่าเก้าสิบดีกว่าว่าเจอมาแบบไหน หึๆ ดีมั้ยคะ   

เคยคิดมั๊ยคะว่าวันนึงๆคนเหล่านี้ (ไม่รวมคนที่พิการค่ะ)ได้รายได้เฉลี่ยต่อเดือนเท่าไหร่? เคยดูข่าวมาบ้างนะคะเรื่องนี้ เห็นเค้าว่าได้มาเฉลี่ยเดือนละสองหมื่นก็มีในบางรายนะคะ โหนี่แค่บางรายนะเนี่ย ยังเยอะกว่าคนทำงานเงินเดือนอัตราปกติซะอีก แล้วมีใครสนใจจะเปลี่ยนอาชีพกันมั่งมั้ยคะ…อิๆ

อ่านบทความนี้กันแล้ว ไม่ต้องคิดมากนะคะ เดี๋ยวจะเครียดเรื่องเงินๆทองๆกันเปล่าๆ เอาเป็นว่าเขียนตามที่เจอะเจอมาในชีวิตน่ะค่ะแล้วมาเล่าสู่กันฟัง…^_^

สำหรับบทความแรกเลยของบล๊อกนี้คงไม่ค่อยมีอะไรมากค่ะ มาเกริ่นเฉยๆ แต่ถ้าอยากรู้เกี่ยวกับคนเขียนบล๊อกนี้ไปที่ About ได้เลยนะคะ ในนั้นมีบอกค่ะ(แต่มีไม่หมด…เอิ๊กๆ)

เรื่องราวพูดจาภาษาหนึ่งจะมาสิงสู่อยู่ที่นี่และที่นี่ก็จะเป็นที่สิงสู่ต่อไป ถ้าไม่มีใครมาไล่ที่…แหะๆ

นอกเรื่องอีกแระ เอาเป็นว่าเกี่ยวกับเรื่องทั่วไปดีกว่าค่ะ….แล้วจะเริ่มด้วยเรื่องอะไรกันดีล่ะ โปรดติดตามตอนต่อไปนะจ๊ะ!!